ریشه بر سنگ
غم کوچک به کوته سیگاری
از سینه برون دمد
خم اخم به ناز نسیمی
بر رخ شکند
...
اگر به قامت، راست ایستاده ام
نه از آن روی است که استوارم
از آن است که زمین را
-به زدن-
ضربان تازه ای نیست
بر منش لرزه ای نیست
سراسر، صحرا را
با تهدید ساقه ام
باد هرزه ای نیست
و مرا از این هراس هست
که قلب خاک
-به وقتش-
سخت تپنده است
و دیوارها
سخت در خور آوار
و مرا هراس هست
از نشستن بر دهانه ی کوهی
که در دلش
دریایی مذاب فروخفته
و با من از این راز
هیچ نگفته
...
شاید زین سبب است –یا سببی دیگر-
که چهره ام را اخم اگر می شکند
به لبخندی
"نمی شکفد"
و دیریست که مرا
دور از هیاهوی دوزخیان
بهشتی هم نیست.
چند بیتی در احوال من!
ندارم مهره ی مِهری
ندارم آتش و قهری
چنان در آسمانم گم
که گویی برف تابستان
به آذینم، به آزارم
مرا موج هوس خفته
ز بحر رام و بی طوفان
شب مستی دگر بگذشت
که رفت آبم ز خط هفت
کنون انجام رویاهاست
به صبحی این چنین تابان
کنار سینی و جامم
به پیشم روزِ بی حاصل
چگونه آورم پایان
دلم چون ساعت بیکار
ندارد لحظه ی دیدار
نخواند از طلب یاری
نخواهد سایر یاران
...
سایه ی بلند غروب
آن سوی کسالت هر روزه
در بطن نهنگ شب
شمع گونه ای برای یونسی چون من
و مرواریدوار
در جان صدف ایامم
بر ساحل دریای عمر
از عشق های گذشته سخن می گویم
از سایه های کوتاهشان هنگام غروب!
اینک سایه ی تو
چه واقعی کشیده است
صدایم را می نوازی،
در تارهای شب
و من چه امن نشسته ام
ذهنم در دهکده ی کوچک ادراکت
ساعتی جاری است، ساعتی می دود
به حیاط سبز اسارت گاه می ماند –در مهلتی اندک-
به درختساری میان شهر تیره
به شیبی دلپذیر از پس فرسنگ های هم ارتفاع
دور نیستی
با رویاها آمیخته نیستی
"دست بر چانه ای" را
دریای مقابلی
دیگر
تماشای امواج چه نصیبی دارد؟
باید به آب زد!
