سایه ی بلند غروب
آن سوی کسالت هر روزه
در بطن نهنگ شب
شمع گونه ای برای یونسی چون من
و مرواریدوار
در جان صدف ایامم
بر ساحل دریای عمر
از عشق های گذشته سخن می گویم
از سایه های کوتاهشان هنگام غروب!
اینک سایه ی تو
چه واقعی کشیده است
صدایم را می نوازی،
در تارهای شب
و من چه امن نشسته ام
ذهنم در دهکده ی کوچک ادراکت
ساعتی جاری است، ساعتی می دود
به حیاط سبز اسارت گاه می ماند –در مهلتی اندک-
به درختساری میان شهر تیره
به شیبی دلپذیر از پس فرسنگ های هم ارتفاع
دور نیستی
با رویاها آمیخته نیستی
"دست بر چانه ای" را
دریای مقابلی
دیگر
تماشای امواج چه نصیبی دارد؟
باید به آب زد!
