امرداد

ameretat — Sat, 07 Jun 2008 11:28:18 GMT

گاهی ما آدم ها خواهان رنج و مصیبت هستیم، صرفا برای آنکه بتوانیم بعدا ادعا کنیم که مستحق بخشوده شدنیم.

پانوشت ۱: یاد محمد گرامی. این خانه عجیب "وسوسه ی ترک" پرور است.

پانوشت ۲: گاهی "رفتن" دیگر در کفش نمی گنجد. چندی است که با این نوشته ها پیش می روم. نمی دانم اینها مرکب اند یا من. خسته ام از این راه باریک و بی چشم انداز. باری:

می روم آهسته تر با زانوانی خسته تر گر عزیزی هم رود ما ناگزیریم از بقا

بیهوده

ameretat — Fri, 23 May 2008 17:50:18 GMT

چو سنگی کهنه ام بر دامن کوه

همی تازد ز دور ارابه ی ابر

غبار رخ بشوید آب و افسوس

دل سنگین که جاری می نگردد.

ریشه بر سنگ

ameretat — Sun, 11 May 2008 09:43:05 GMT

غم کوچک به کوته سیگاری

از سینه برون دمد

خم اخم به ناز نسیمی

بر رخ شکند

...

اگر به قامت، راست ایستاده ام

نه از آن روی است که استوارم

از آن است که زمین را

-به زدن-

ضربان تازه ای نیست

بر منش لرزه ای نیست

سراسر، صحرا را

با تهدید ساقه ام

باد هرزه ای نیست

و مرا از این هراس هست

که قلب خاک

-به وقتش-

سخت تپنده است

و دیوارها

سخت در خور آوار

و مرا هراس هست

از نشستن بر دهانه ی کوهی

که در دلش

دریایی مذاب فروخفته

و با من از این راز

هیچ نگفته

...

شاید زین سبب است –یا سببی دیگر-

که چهره ام را اخم اگر می شکند

به لبخندی

"نمی شکفد"

و دیریست که مرا

دور از هیاهوی دوزخیان

بهشتی هم نیست.

چند بیتی در احوال من!

ameretat — Wed, 07 May 2008 20:03:18 GMT

ندارم مهره ی مِهری

ندارم آتش و قهری

چنان در آسمانم گم

که گویی برف تابستان

غمی ناید به دیدارم

به آذینم، به آزارم

مرا موج هوس خفته

ز بحر رام و بی طوفان

شب مستی دگر بگذشت

که رفت آبم ز خط هفت

کنون انجام رویاهاست

به صبحی این چنین تابان

نه بر زهره نه بر بامم

کنار سینی و جامم

به پیشم روزِ بی حاصل

چگونه آورم پایان

دلم چون ساعت بیکار

ندارد لحظه ی دیدار

نخواند از طلب یاری

نخواهد سایر یاران

...

سایه ی بلند غروب

ameretat — Thu, 01 May 2008 19:20:21 GMT

آن سوی کسالت هر روزه

در بطن نهنگ شب

شمع گونه ای برای یونسی چون من

و مرواریدوار

در جان صدف ایامم

بر ساحل دریای عمر

از عشق های گذشته سخن می گویم

از سایه های کوتاهشان هنگام غروب!

اینک سایه ی تو

چه واقعی کشیده است

صدایم را می نوازی،

در تارهای شب

و من چه امن نشسته ام

ذهنم در دهکده ی کوچک ادراکت

ساعتی جاری است، ساعتی می دود

به حیاط سبز اسارت گاه می ماند –در مهلتی اندک-

به درختساری میان شهر تیره

به شیبی دلپذیر از پس فرسنگ های هم ارتفاع

دور نیستی

با رویاها آمیخته نیستی

"دست بر چانه ای" را

دریای مقابلی

دیگر

تماشای امواج چه نصیبی دارد؟

باید به آب زد!

48

ameretat — Thu, 17 Apr 2008 20:18:45 GMT

شوری برای نوشتن نیست.

دختر زیبای شعر در بزم خاموشی ام، به رقص با من نخواهد خاست. ساعت از سحر گذشته است. دیگر بیداری چه شکوهی دارد؟ زخم سینه ام گویی تنها مجرای نفس هایم بوده است. نفسی دیگر نیست.

...

کسالت را بهتر آن است که تایپ نکرد.

پانوشت: این پست، پست 48 ام این وبلاگ بود!

ساحل نشین شب های شور

ameretat — Wed, 16 Apr 2008 19:40:18 GMT

امشب امواج دریا چه خروشی دارند

ماه زیبا

ساحل نشینی را می فریبد

مرد

شیفته ی صدای موج هاست

بی کلک امشب باید آمیخت

با تیره ی موج ها.

از افق ها تا بغل، حسرت

ameretat — Fri, 04 Apr 2008 12:10:18 GMT

از چپ و از راست نگریستم

خویشتن را

تصویر "درد" در آینه

خود "درد" است

کاش هنر زیستن یک ترانه را

آموخته بودم

در بی پناهی این دشت

چیدن جعبه های مقوایی به دورم

و یک سقف

تنها آرزوی من است

قایق کاغذی

شاید

برای کودک ناکام دلتنگ

"سفر" است به حیاتی دیگر

برای من

آبی آسمان

نیامیخته با رنگ بال هایم

و روزنه ام

به جایی فراسوی این هستی

نگاه نمی کند

پولک ستاره در تور شب است

و در اقبال خواب

به دست ها نمی چسبد

برای من آن لحظه ی رنگین

لمس بال های شاپرک بود

که زمانی در پیش

- آرزومند -

و زمانی در پس

- افسوس وار -

چون دو دیوار حجمی سخت

که به هم می آیند، فشردش

و حس حریص حسرت

از اینجا تا آفاق ابد را

درنوردید.

پیکر...

ameretat — Tue, 01 Apr 2008 16:03:18 GMT

"کهنه ی کدر"/

می نشیند در نگاه پنجره/،

انگشتی/

بر ابتدای فواره/.

غریو ناخوش/

زیر بالش/

پرپر می زند/.

سیاه گشته اند در شکم ماهی/

تخم ها/.

شوق ها/

معدوم ریسمان ذهن/.

باد/

بی پروا/

موجی می شود/،

قلب من/

دفن در ساحل/.

تصویر می رقصد/

در سرافکندگی نگاه/.

...

پیکر بی سر/

ناگزیر است/

به گور بازگردد/.

از لا به لای شکاف در (من در آینه):

عادل!

نکند که اهریمن تو را گماشته که برایش چامه بیارایی؟ نکند که مزد خوبی هم می دهد؟

عادل:

بچه شدی؟ این ها همه اش زاییده ی ذهن است.

توضیحی بر "حریق ذوق" (2)

ameretat — Sat, 29 Mar 2008 11:36:18 GMT

آه از نیاکانم

که مرا در این زمین بی آفتاب کاشته اند

این بند هم ناراحتم می کند. هم از این جهت که باز عاملی جز خودم را مایه ی رویش دلتنگ بی آفتاب خود دانسته ام، هم از این جهت که دوباره این سرزمین را "بی آفتاب" خوانده ام. این قضیه نیز برمی گردد به سال های گذشته. دیگر آن احساس کافی را برای سرودن چنین اشعاری ندارم. این بار هم بی آن که سرشار باشم، سرریز شدم. دیگر فصل سرد قصه ی من به پایان رسیده و زمستان وجودم به گرمی گراییده. برف هایش آب شده، ولی حیات دلنشینی هم از زیرش پدیدار نگشته. من تشنه ی خورشید نیستم. من تشنه ی سکوت ثانیه هام.

( انگار کم کم این توضیح هم خودش توضیح می خواهد!)

سرم در سایه ها سرد شد

چونان گیاهی هستم که سرم از همان "زمین بی آفتاب" بیرون آمده و در سایه ها سرد شده. به واج آرایی حرف "س" هم توجه داشته ام.

میلی گرایید به نیستی

همان میلی که باید محرک شکوفایی و رشد کردن من باشد، دیگر دلش می خواهد که بمیرم.

مهی بارید بر صبح

اشاره ای به همان گم شدن آفتاب است، در هنگامی از روز که باید تازه آشکار شود. اصطلاح "باریدن مه" را دوست دارم. ذرات کوچک مه گویی که واقعا می بارند، اما خیلی سبک تر از قطره های باران. اینجای شعر که رسیدم موج دلپذیر وزنی شکل گرفت. دوست داشتم که ادامه اش بدهم. ولی برای حفظ آهنگ کل شعر فراموشش کردم.

اما فغانم در چشم های یک آیینه ایستاد

با خطی از اضطراب و فکر

فریاد که می زدم، لحظه ای در آینه نگاه کردم. و ساکت شدم. گویی که فریادم، فریادرسش را پیدا کرده. فکر کردم که آن فریادرس خودم هستم. از این مسئولیت مضطرب شدم و به فکر فرو رفتم.

شایدی زایید و انگاری گفت:

آفتابم

پشت آن سنگ است

در چاله ی زیرزمین خانه

و شاید هنوز

هم بازی توپ کوچک بچگی هایم باشد.

شاید آفتابم هنوز در گوشه ای از خاطره هایم، معصومانه حضور دارد.

...

بیشتر از این حوصله ام نمی آید. نمی دانم برای چه توضیح می دهم. می خواستم یک جوری خودم را راحت کنم. می خواستم خودم را سرزنش کنم. کمی بهتر شدم. ولی هنوز ناآرامم. مال این شعر نیست. مال زندگی منست. چه این شعر، چه آن شعر، چه هر حرف و سخن دیگری. هر چه بیافرینم لنگ می زند.

کنون شعر سپیدم آمد از ره کنم از چه سیه سیمای دفتر

فرستم با چه رو نوزادگان را به دنیا ناقص و کور و شل و کر